حديث معراج خوانديم كه خداوند متعال جل جلاله مىفرمايد : « ليس شىء عندى أفضل من التوكل على » در نزد من هيچ عملى بهتر از توكل نمودن بر من نيست . من توكل كنندگان را دوست مىدارم . معلوم است كه خداوند جل جلاله به توكل بندگانش نياز ندارد ، او مىخواهد بر بندگانش لطف و مرحمت نمايد . مىخواهد به واسطه‌ى توكل ، باران رحمت خود را بر بندگانش نازل كند و آنان را از شكست و گمراهى نجات بخشد . اعتماد به خدا انسان را در برابر مشكلات بيمه مىسازد . انسان خدا شناس در همه حال خدا را برخود ناظر مىداند و به قدرت او ايمان دارد ، وقتى كسى به قدرت خدا ايمان داشته باشد ، هيچ‌وقت در برابر مشكلات سُست نمىشود و اميد به آينده خود را از دست نمىدهد . تأثير روانى ايمان توكل بر خداى واحد ، از نظر روانى براى انسان راه گشا است ، وقتى انسان در مشكلات اقتصادى بر خدا توكل مىكند ، در مشكلات اجتماعى به او پناه مىبرد ، در مشكلات خانوادگى از او يارى مىطلبد ، در مشكلات سياسى به خدا تكيه مىكند . انسانىكه به خداى خود اعتماد دارد ، در تمام مشكلات به او پناه مىبرد و مشكلات هرچند طاقت فرسا باشد ، با اتكاء به خداوند جل جلاله مشكلات برايش گوارا مىشود و به اميد غلبه و پيروزى با مشكلات مقاومت مىكند و خود را در برابر حوادث زود تسليم نمىكند . « وَالرِّضا بِما قَسَمْتُ » و بهترين عمل در نزد من آنست كه بندگانم از آن‌چه در قِسمت آنان قرار داده‌ام راضى باشند .